Almenak

In tijden van twijfel wordt er weinig geschreven. Men zou mij van woorden kunnen beschuldigen, die ik eigenlijk niet bedoelde.

Why Rhino?

I felt it like some storm inside
a reason might be, all I lack.
But I seem to know.

Careful now, you come inside
I'm brave enough to hold on tight.
And how, you left it all aside.

At the lake you stop and hide
Crumbling rocks all cold tonight.
The sun is in my eyes.

€

Jullie hebben het gedaan. Mijn enthousiasme gemold.
Ik leef, onbewust. Onervarend, asl het ware.
Mijn bloed dat stroomt, maar het is koud.

Geen glimlach,
maar fronsend de ogen sluiten.

Nee, niet weer.
Daar komt het.
Zet je schrap.

Wegzakken in het niets.
Handen in het haar.

De palm op de oogleden.
En een stap zijwaarts.

zrh

Ik maak potloden van mijn vingers. Met behulp van een slijper. Een voor een veranderen ze in houten stokjes met de meest felle kleuren. En hoewel ik ook probeer om te schetsen, hoe ik er ooit uitzag, veranderen mijn tekeningen in een wirwar van draden met maar één kleur. Neerkijkend vanop een afstand, naar het papier. Zie ik geen wit meer.dsfdhdv

XXX

Twee vuile lepels naast de asbak. Meer as naast de asbak dan in. Naast m'n oude 45-toerenplaatjes ligt de leerstof die ik al tot me had moeten nemen. Terwijl ik naar boven kijk en denk aan de voorbije avond, adem ik wat rook uit. Ik leg de sigaret terug en begin rondom me te kijken.
Ik zie een wegwerpfototoestel met een post-it erbij.
"Foto's Amsterdam laten ontwikkelen" staat er. Met heel veel fluo en versieringen. Het moet ongeveer een jaar geleden zijn dat ik in Amsterdam was. Ik vraag me af of dat een belangrijke rol gaat spelen bij het ontwikkelproces. Ik zal er maar niets over zeggen als ik het aan de fotograaf van dienst geef.
Wat er op de foto's staat, ben ik al lang vergeten.
Zomaar.

Mijn grote neus.

DILDOFACE

$ vs €

Verdorie, Ik verloor de controle over mezelf, opnieuw.

Verdorie, Ik verloor de controle over mezelf, opnieuw.

Verdorie, Ik verloor de controle over mezelf, opnieuw.

Verdorie, Ik verloor de controle over mezelf, opnieuw.

Verdorie, Ik verloor de controle over mezelf, opnieuw.

Verdorie, Ik verloor de controle over mezelf, opnieuw.

Verdorie, Ik verloor de controle over mezelf, opnieuw.

Verdorie, Ik verloor de controle over mezelf, opnieuw.

Verdorie, Ik verloor de controle over mezelf, opnieuw.

Verdorie, Ik verloor de controle over mezelf, opnieuw.

Verdorie, Ik verloor de controle over mezelf, opnieuw.

Verdorie, Ik verloor de controle over mezelf, opnieuw.

Verdorie, Ik verloor de controle over mezelf, opnieuw.

Verdorie, Ik verloor de controle over mezelf, opnieuw.

Verdorie, Ik verloor de controle over mezelf, opnieuw.

Verdorie, Ik verloor de controle over mezelf, opnieuw.

Verdorie, Ik verloor de controle over mezelf, opnieuw.

Verdorie, Ik verloor de controle over mezelf, opnieuw.

Verzin maar al vast een titel.

Ik vergat hem zelf wel eens. Mijn verjaardag. Drie jaar terug zal het ongeveer geweest zijn.

Ik weet al niet meer wat er die dag gebeurde. Het kan zijn dat ik taart at.

Hond

Het gaat niet goed met me. Reeds tweemaal trachtte ik de hond van de buren de doden. Nadat ze waren gaan slapen, gaf ik het beest vergif. Ik weet niet wat me zo stoort aan die hond. Het kan het geblaf zijn. Het oneindige geblaf dat me 's nachts wakker houdt. Ik steek het daar op.

Maar het dier is slim. Dat of het lijdt aan anorexia. Want het laat zijn voedsel staan. Eerder probeerde ik het al te wurgen. Maar de lelijkerd beet me in de neus. Ik dacht er al aan om een jachtgeweer te kopen. Maar daar vertrouw ik mezelf niet mee.

Gisteren nog, vertelde ik aan de buurvrouw, wat een goede waakhond haar kleine Jack Russel is. Ik vertelde het met een licht sarcastische ondertoon. Maar het wijf leek me niet te begrijpen. Ze dacht dat haar Fido al meerdere malen een inbreker weggejaagd had, door het bloed aan zijn bek. Ik moest lachen.

Mijn psychiater zegt dat ik maar eens oordoppen moest proberen. Maar dan hoor ik de vogels niet meer zingen. En alleen dan, als die vogels zingen. Stopt de hond met blaffen.

SCHREEUW

Het is niet zo moeilijk te begrijpen, dat het enige spel dat hier gespeeld wordt, het spel van de liefde is. Hoewel de regels blijven veranderen, geven de daden en het denken de ultieme doorslag.

Liefde is rotzooi en wij zijn het spel.

Zonder regels
Zonder regels

STORM

Geen waken zonder ogen.
Geen stilte noch mededogen.
Die pil in mijn hoofd,
heeft me al meermaals bedrogen.

Geen bereik noch isolatie.
Geen gezeur zonder frustratie.
Ik vroeg,
maar geen compensatie.

Geen platonische relatie,
noch een nieuwe revelatie.

Ik stap op en af en af.

En af.
En af.
En af.

Een regel of 8.

Wijselijk besloten we die dag achterwege te laten.
Het huilen deerde me niet.

Je ogen als walnoten gericht naar de toekomst. Het kastanje bruine haar dat ik ooit het mijne mocht noemen, waait nu de andere kant uit.

Ik geloof dat het een beetje herfst is, dat in mij woont.
En met die gedachte ga ik altijd slapen.

Als nieuwsgierigheid vervaagt en de sleur des levens zijn intrede doet,
wie zal er dan nog verkenner willen zijn?

O

Vermoedelijk dacht je niet dat ik de ware was. Je glinsterde, maar niet voor mij.
Verdorven lach, gedeelde smart. Zo stond het er.
Wanneer je de deuren opende en de zwoele zomerbries in onze armen vloog, stapte hij binnen.
Onuitgenodigd.
Verloren en ronddwalend als een verwonde eenhoorn.
En toch alles wat je ooit had gewild.
En ik, het zwarte schaap, bleef maar mekkeren.
Rijp voor de slachtbank. Mijn vlees is taai en onaangenaam. Het kleeft tussen de tanden.
En die bijten,
bijten,
bijten,
me een hap uit het gezicht.

O

Ik ben de tijger zonder strepen.
De liefde, zonder gevoel.
Ik ben de slaap zonder droom.
Het hoofd zonder gedachte.

Het bed voor twee,
met een plaatsje vrij.

Ik ben het drinken zonder doel.
De roos zonder doorn.
Ik ben de massa zonder volume.
De dove zonder zicht.

Ik ben de vergissing,
die je niet had moeten maken.

L'EAU

Mijn ogen jeuken en aan mijn wimpers hangen lange draden van slaap. Lange draden die mijn ogen als luiken laten sluiten. De duisternis die zich toont veranderd in luttele seconden tot een kleurrijk tafereel. En ik vergeet waar het over ging.

Ogen zijn zoals letters, ze kunnen je zoveel vertellen maar je moet ze wel kunnen lezen. Ze kunnen lange ridderlijke verhalen vertellen over jonkvrouwen en draken. Ze kunnen je meenemen op een reis naar het Oosten. Of ze kunnen je naar huis leiden. Waar je er uiteindelijk in zal verdrinken.
Maar je zal geen koude voelen, integendeel. Het water zal aangenaam zijn en je zal zwemmen en nooit meer bovenkomen om lucht te happen.

Lucht is overbodig wanneer je eigenlijk alleen maar wil zwemmen. Het warme water is hetgene dat je in extase brengt. En ook al zeg je mij dat je lichaam droog is, wil ik toch in je baden.

IK WIL NIET BEGREPEN WORDEN

Ik wil niet begrepen worden.
Ik wil niet begrepen worden
Ik wil niet begrepen worde
Ik wil niet begrepen word
Ik wil niet begrepen wor
Ik wil niet begrepen wo
Ik wil niet begrepen w
Ik wil niet begrepen
Ik wil niet begrepe
Ik wil niet begrep
Ik wil niet begre
Ik wil niet begr
Ik wil niet beg
Ik wil niet be
Ik wil niet b
Ik wil niet
Ik wil nie
Ik wil ni
Ik wil n
Ik wil
Ik wi
Ik w
Ik
I

En de parels in mijn ogen evenmin.

Smikkel.

Dit is mijn groot verdriet.
Mijn luchtwegen die zeggen dat ze niks meer toelaten.
Mijn handen die constant rillen.
En de remedie om dit alles te verhelpen.
Droogweg sprak ik andere woorden dan die jij wilde horen.
Helpen deed het niet.
Mijn onderbewustzijn moet worden aangewakkerd.
Net als mijn longen.
Ik moet kunnen woorden leggen die ik eigenlijk niet geloof.
En dat zei ik.
Ik dacht aan je lokken en hoe ik er vroeger met speelde.
Toen het onze nog gezond was.
En toen je uiteindelijk weer naar me keek.
Wist ik meteen dat het terminaal was,
deze liefde van jou voor mij.

PERIOD.

Ik zou u willen vertellen over de knoop. En hoe die mijn leven in beslag nam.
Maar ik geloof niet dat ik daarvoor genoeg woorden in mijn hoofd heb. Misschien komt dat nog, later. Als mijn vrouwe en ik elk ons plekje in dat grote bestaan gevonden hebben. Bij elkaar bedoel ik dan.

Maar goed. De knoop is er. En ik die leef er omheen. Negerend. Onwetend.
Hoewel de knoop me bijna dagelijks verstikt. En ik niet goed meer weet hoe het nu eigenlijk allemaal verder moet. Blijf ik toch inhaleren.

PLS

Als al onze mijmeringen van vroeger in gouden kaders geplaatst worden, zullen wij de muren om ons heen slopen. Met hamer en beitel, stuk voor stuk. Elk stukje zal zijn plaats vinden in een ander bestaan. En we zullen een huis bouwen, een huis vol gebroken stenen en tweedehands cement. Het dak zal onbestaande zijn en van regen zal er nooit sprake geweest zijn. De vloer bekleden we met oude kranten uit het jaar 98 en we zullen letters tot ons nemen als nooit tevoren. Een deur hebben we niet nodig en een klink al zeker niet. En spreek me niet over vensters, want wij hebben geen uitzicht nodig. We zullen enkel de lucht, wolken en een stukje van de oude Canadese eik zien.

De stilte zal overheersen en de bladeren zullen we al lang niet meer horen ritselen.

XY

Het is warm en vloeibaar en doet pijn. Ik vroeg je de verwarming wat lager te zetten. de droogte in m'n keel liet me talloze keren hoesten. Je bleef me maar water inschenken.
Je floot de kaars uit door het spleetje tussen je tanden. Ik had dat spleetje altijd al maar niks gevonden. Hoewel het nu z'n praktische bijkomst wel heeft gevonden.
Ik geloof niet dat ik ooit al zo'n duisternis had meegemaakt. Dat speelse, dat sensuele.
De intensheid van het moment greep me naar de keel. Mijn oh zo droge keel.

En ik maar zoeken naar dat glas